چگونه مي‌توان مشاركت مردمي را در حفظ محيط زيست سامان داد؟

در باب مفهوم مشاركت (Participation) و انواع آن، بايد اشاره كرد كه مشاركت،  تعامل و تجمع براي دستيابي به هدفي خاص بوده و عبارت است از تعامل ذهني و عاطفي اشخاص در موقعيت‌هاي گروهي كه آنان را برمي‌انگيزد تا براي دستيابي به اهداف تعيين‌شده، يكديگر را ياري كرده و در مسئوليت كار شريك شوند. بنابراين در پاسخ به پرسش اين يادداشت، بايد گفت: در زمينه‌ي مشاركت زيست‌محيطي، دو نوع مشاركت نمايان است؛ يكي سنتي و ديگري جديد. مشاركت سنتي براساس عرف، سنت و مذهب پديد مي‌آيد و به شكل خودجوش و نهادي ميان افراد جامعه وجود دارد. بديهي است، نبايد انتظار داشت كه دولت، نقشي در هدايت و سازماندهي اين نوع از مشاركت داشته باشد. اما در مشاركت جديد يك عامل محرك، افراد را به تحرك وا مي‌دارد؛ اين محرك از جانب سازمان‌هاي دولتي براي جلب و افزايش مشاركت مردم در امور مختلف و در قالب برنامه‌هاي خاص تعيين مي‌شود. اين مشاركت مي‌تواند اجباري يا داوطلبانه باشد، ولي بهترين حالت، آن است كه مردم و مسئولين در تعيين اهداف، برنامه‌ريزي و اجرا، با هم مشاركت كنند.
اينك از شما مي‌پرسم؛ برنامه‌ريزي حاكم بر محيط زيست كشور عزيز ما تا چه اندازه در راستاي تحقق اين آموزه حركت كرده و مي‌كند؟!